(Η ομιλία του Αριστείδη Σώρη στην Β' Πανελλαδική Σύνοδο των ιερέων/ιερειών της Ελληνικής Εθνικής Θρησκείας, στην Αθήνα, στις 2 Ιουνίου «2019»)

Έχοντας πια και την εμπειρία της 1ης Συνόδου, και όπως και ο τίτλος της συνάντησής μας ορίζει, θαρρώ πως δεν πρόκειται για μια συνέλευση μελών κάποιας συλλογικότητας, αλλά για κάτι πιο ιδιαίτερο που θέτει ως προϋπόθεση στο σώμα για την επιτυχία της, την οπτική προσέγγισής της. Κι αυτή δεν μπορεί να είναι άλλη, πέρα από την θεολογική, δηλαδή την σφαιρική, αυτή που πασχίζει να βρεθεί στην τρίτη θέση. Είμαστε μια συνάντηση Επισκόπων και η όσο καλύτερη και ατάραχη θέαση, είναι αυτή που θα μας επιτρέψει να γίνουμε και Επίτροποι.

Βρισκόμαστε σήμερα εδώ, γιατί είμαστε η φρόνηση μιας ιδέας και σκοπός μας είναι να κάνουμε την φρόνηση, Σωφροσύνη. Δυο γραμμές παράλληλες θα τρέξουν πάλι σήμερα. Η μια είναι αυτή που κουβαλά – γράφει, την μυητική μας ικανότητα στην παράδοση και η άλλη, αυτή που αναπόφευκτα θα καταγράψει ως αποτέλεσμα, αυτή μας την ικανότητα. Γνωρίζουμε όλοι μας, πως η κίνηση έχει κατεύθυνση κι αν η αιτία της είμαστε εμείς, τότε οφείλουμε να εξασφαλίσουμε και το ανάλογο ενεργειακό φορτίο.

Σε αυτή την φωτεινή αίθουσα που βρισκόμαστε, οδηγηθήκαμε από διαφορετικά μονοπάτια ή ακόμη κι αν αυτό ήταν το ίδιο, σε διαφορετικούς τότε χρόνους. Το θέμα είναι ότι τελικά, όλοι μας οδηγηθήκαμε στην ίδια αίθουσα βιώνοντας ο καθένας ξεχωριστά τους φόβους και τις χαρές αυτής της πορείας. Όλοι μας, έχουμε τολμήσει και διαλέξαμε την εξερεύνηση ως μέθοδο ζωής, απορρίψαμε την λεωφόρο της εκφρασμένης βλακείας και βλαστήμιας και προτιμήσαμε να πάρουμε τον «δρόμο τον παλιό, που ‘ταν το γέλιο σπίτι μας κι ο ουρανός δικός μας», όπως τραγούδησε και η ανεπανάληπτη Βίκυ Μοσχολιού. Το λέω τούτο, προς χαλιναγώγηση εκφρασμένων ήδη εγωισμών που αντλούνται ακόμη, από το φορτίο των προγενέστερων εμπειριών, ενώ αντιθέτως η φωτεινότητα της αίθουσας κράζει προειδοποιώντας, πως φιλμάκια παλαιού τύπου με φωτοευαισθησίες, καίγονται. Χαριτολογώντας μετά σοβαρότητας, αν ήμασταν λέω ζαρζαβατικά, άλλος σέλινο, άλλος κολοκυθάκι κι άλλος ντοματούλα και η ιδέα ήταν να φτιαχτεί μια φασολάδα, τότε παρότι όλοι μας απολαμβάνουμε την ιδιαίτερη μορφοποίηση μας στον κήπο, το σέλινο θα πρέπει να κατανοήσει, πως δεν μπορεί να είναι περισσότερο από τα φασόλια και η πιπεριά να αποδεχθεί την μη συμμετοχή της.

Με απασχολεί και το φτάνω παραδειγματικά μέχρι εκεί που το πήγα, επειδή έγινε συχναπάντημα με επιβραδυντική κόλλα στην σόλα των παπουτσιών. Το συναντώ στις προσπάθειες μου για την συλλογική μας έκφραση στον τόπο μου. Τι, θα έλθει κι αυτός που ήταν δεξιός, ή αντίστοιχα που ήταν αριστερός; Η διάθεση για ικανοποίηση των προσωπικών μας κριτηρίων, σαφώς και είναι αφορμή για την όλη μας στάση και εμπλοκή με την ιδέα της επανελλήνισης, όμως δεν πρέπει να ξεχνάμε πως βρίσκεται πάντα υπό διαμόρφωση, πάλλεται μέσα στην ιδέα και εξελίσσεται.

Αν το σύμπαν, βρίσκεται πάντα στην καλύτερή του έκφραση, τότε το ίδιο ακριβώς συμβαίνει και με εμάς τους ίδιους. Υπό αυτήν την έννοια, οι ποιότητες μας είναι αυτές που θα ορίζουν συνεχώς τα αποτελέσματα και το λέω τούτο, για να δείξω πως το ενδιαφέρον μας για το άρρωστο κορμί της ρωμιοσύνης, δεν προκύπτει από καμία συμπόνια γι αυτό, αλλά από την κατανόηση της εύρυθμης λειτουργίας της ζωής.

Η επανελλήνιση, αυτή η αναγκαιότητα που έχει καταλάβει την σκέψη μας, κρίνω πως έχει πολλαπλά πεδία δράσης και έκφρασης. Δεν είναι το άμεσο αποτέλεσμα, ζητούμενο δικό μας και πως θα μπορούσε άλλωστε, όταν η Θεά Δήμητρα από την μια, τόσο επιτακτικά θέτει τον χρόνο στην υπηρεσία των μυστηρίων της κι από την άλλη η Άρτεμις μας προειδοποιεί με αμείλικτες συμφορές, από την χρήση της επιπολαιότητας;

Χρειαζόμαστε σύνθετο μυαλό και μάτι, αντιληπτικότητα ισχυρή, προκειμένου να διακρίνουμε το προς καλλιέργεια χωράφι. Χρειάζεται να γίνουμε σαν τον πολυμήχανο Οδυσσέα, να αποκτήσουμε την οξυδέρκεια πνεύματος που απαιτείται για να πάμε το ταξίδι στην Ιθάκη. Αυτό είναι η επανελλήνιση, η επιστροφή στην συλλογική μας Ιθάκη κι αν αυτός είναι ο στρατηγικός στόχος, τότε τα νησιά της Κίρκης, της Καλυψώς και οι μονόφθαλμοι κύκλωπες, δεν είναι άλλες παρά οι φουρτούνες και οι μάχες μας οδεύοντας προς αυτήν.

Ευκαιρίες πολλές και φέρνω αμέσως το πιο πρόσφατο απ’ όλα τα παραδείγματα που συνεισφέρουν στον σκοπό μας. Οι Αυτοδιοικητικές εκλογές που γίνονται, δεν με άφησαν αδιάφορο, μπορεί να μην τάχθηκα υπέρ κάποιου υποψήφιου, όμως σχεδόν όλοι τους, ζήτησαν τόσο την συμμετοχή μου στα ψηφοδέλτια, όσο και τον συμβουλευτικό μου λόγο. Δεν το λέω για παινέματα, μόνο για να πω, πως όταν βρισκόμαστε μέσα στην κοινωνία, πολλά ζευγάρια μάτια μας παρακολουθούν και θα έρθει η στιγμή να μας απευθυνθούν με πραγματικό ενδιαφέρον παιδείας.

Όλοι μας, γνωρίζουμε βιωματικά πια, πως η συμμετοχή μας στις ιεροπραξίες φέρνει πιο κοντά την κατανόηση των Μυστηρίων της ζωής, όμως αυτό είναι ζήτημα υψηλής αντιληπτικότητας και δεν φτάνει εκεί κανείς μονομιάς.

Η συμμετοχή μας λοιπόν, μέσα στον δημόσιο χώρο είναι οι ταραγμένες θάλασσες και οι ψυχικές καταστάσεις που θα κληθούμε να αντιμετωπίσουμε, εκεί θα βρουν έκφραση και μιμητές οι όποιες αρετές κουβαλάμε.

Κλείνοντας αυτή μου την παρέμβαση, που εύχομαι να είναι και μια είδους συνεισφορά στην Σύνοδο, έχω να προτείνω κάτι που ταλανίζει το μυαλό μου καιρό τώρα. Στην αρχή της ομιλίας μου μίλησα για φρόνηση και σωφροσύνη κι αυτό, δεν υποκρύπτει καν, αλλά δηλώνει ευθέως την παρουσία της Θεάς Αθηνάς. Οι αναφορές στον Οδυσσέα, ακόμη κι ο Θεμιστοκλής είναι λαμπρό παράδειγμα, επίσης δηλούν την αναγκαιότητα της Θεάς. Μου είναι αδύνατον να φανταστώ έστω, μάχη χωρίς την αρωγή της, σχεδιασμό δίχως την ανάλυσή της. Γι αυτό προτείνω και θέτω τον εαυτό μου πρώτο, στην δημιουργία μιας ομάδας ιερέων που θα ασχοληθούν Μυστηριακά με τις ιδιότητες της Θεάς. Όχι πως δεν είναι χρειαζούμενο και για τους άλλους Θεούς και θα ήμουν απόλυτα ικανοποιημένος, εάν αυτό γινόταν, απλά σε ‘μενα βγαίνει αυτή η ανάγκη, όχι από κάποιου είδους στερημένης και κλειστής οπτικής, αλλά από την διάθεση να κάνω πράξη την αρχική αιτία που με οδήγησε εδώ που βρίσκομαι.