Από την αλληλογραφία του Τρύφωνος Ολυμπίου με τον Μητροπολίτη Κατερίνης Αγαθόνικο

Αγαπητέ κ. Τρύφων "Ολύμπιε",

Δυστυχώς για Σας, η επιστολή Σας ουδόλως έπεισε εμέ και τον Λαό μας.
Ευτυχώς για μένα, με το ανιστόρητο και αστήρικτο και κωμικό περιεχόμενο της, με κατέστησε ασύγκριτα θερμό θιασώτη της αθάνατης Ρωμιοσύνης, που πάντρεψε το αρχαίο ελληνικό πνεύμα με την απόλυτη Αλήθεια του ατίμητου Χριστιανισμού και εφώτισε την Οικουμένη, ενώ Εσείς, ως "κέντρα λακτίζων", την διώκετε.
Σας ευχαριστώ που, χωρίς να το θέλετε, με ευεργετήσατε! ....
Σαν μικρό αντίδωρο Σας επισυνάπτω ένα μέγιστο σε σημασία και σχετικώτατο Βιβλίο "Νεοειδωλολατρικές περιπλανήσεις και ο αληθής εμπειρία της Εκκλησίας μας". Σας συνιστώ φορτικά, να το μελετήσετε προσεκτικά και με αντικειμενική κρίση για να ΩΦΕΛΗΘΕΙΤΕ. Ολόψυχα το εύχομαι, γιατί ειλικρινά Σας λυπάμαι. Αφήστε την νοητική σας διαύγεια να ελευθερωθεί από τα ασφυκτικά πλαίσια της αγκυλωμένης κρίσεώς Σας. Τότε μόνο θα Σας συγχαρώ.....

Ο Μητροπολίτης Κίτρους και Κατερίνης
Αγαθόνικος


Προς τον Μητροπολίτην Κίτρους
Κατερίνης και Πλαταμώνος
κον Αγαθόνικον

Σεβασμιώτατε!

Είμαι αναγκασμένος ίνα απαντήσω εις το ίδιον πνεύμα, το οποίον απεκόμισον και εισέπραξον εκ της ιδικής Σας επιστολής, τουτέστιν το πνεύμα της επιθέσεως, ειρωνείας και κακίας, ενώ επιμελώς και εντέχνως απεφύγατε ν' απαντήσετε επί της ουσίας.

Χαίρομαι ιδιαιτέρως, Σεβασμιώτατε, δια τον λόγον ότι, έστω και άνευ της θελήσεώς μου, Σας ευεργέτησα, ως αναφέρετε εις την προηγηθείσαν επιστολήν και ελπίζω να σας φανώ έτι χρησιμώτερος εις το μέλλον. Παρέλαβον δε και το «μικρόν αντίδωρον», όπως αποκαλείτε τούτο, δηλαδή βιβλίον εκδοθέν εκ της «Ιεράς Μονής Οσίου Γρηγορίου Αγίου Όρους».
Ακολουθώντας την «φορτικήν» σύστασίν Σας και παρ' όλην την διατεθείσαν διαύγειαν πνεύματος, τοιαύτην ήτιν η Παμμήτηρ Φύσις προσέδωσεν εις εμέ, ουδόλως ωφελήθην εκ της αναγνώσεως του βιβλιαρίου. Τούτο δε διότι ο συγγραφεύς, προφανώς φαιά φέρων (ρασοφόρος) αναχωρητής εκ των εγκοσμίων, είναι μεν άριστος ότε ούτος απευθύνεται εις εστερημένον νοημοσύνης εκκλησιαστικόν ποίμνιον στοχεύοντας εις την ες αεί περιμάντρωσίν του, ανόητος δε όταν απευθύνεται εις νοήμονας εθνικούς.
Η κατωτέρω παράγραφος είναι ικανή ίνα αποδείξη την μωρίαν ταύτην.

Όν γαρ αγαπά Κύριος παιδεύει, μαστιγοί δε πάντα υιόν ον παραδέχεται. Ας μη απατώμεθα. Αυτό το νόημα έχουν οι υποδουλώσεις, οι καταστροφές, οι τραγωδίες (του έθνους μας). Εδώ ευρίσκεται η απάντησις και για την σύγχρονη γεωγραφική και κοινωνικοπολιτική συρρίκωσι του Ελληνισμού. (σελίς 36)

Ουδέν σχόλιον περί αυτού και ο νοών νοείτο. Η «αγκυλωμένη» κρίσις μου δε, όπως με «πατερικήν αγάπην» και «φιλευσπλαχνίαν» αποκαλείτε, είναι ανίκανος ίνα κατανοήση τ' ανωτέρω γεγραμμένα, τα οποία Εσείς προφανώς κατανοείτε.
Διότι, δύο κεφαλαί, ίνα επικοινωνούσι, ή θα πρέπει να είναι ισοπόσως πλήρεις, ή εξ' ίσου κεναί και αυτή του ρασοφόρου συγγραφέως μάλλον ανήκει εις την δευτέραν κατηγορίαν.

Εσείς δε, αν και Έλλην τη καταγωγή, ουδέποτε θα δυνηθήτε να κατανοήσετε την θεο- και κοσμοαντίληψιν των Ελλήνων, διότι έχετε παιδιόθεν εμποτιστεί εκ του ιουδαϊκού έθους και ως εκ τούτου οριστικώς έχετε απωλέσει την επικοινωνίαν με τον ελληνικόν Ορθόν Λόγον, συνεπώς δε και με τον Κοσμικόν Λόγον. Διατελών υπό την επήρειαν των Βεδουίνων της ερήμου, πώς δύνασθε να κατανοήσετε την κατωτέρω ρήσιν του Ηρακλείτου επί παραδείγματι;

Κόσμον τόνδε, τον αυτόν απάντων, ούτε τις θεών ούτε ανθρώπων εποίησεν. ..Κόσμος ην αεί και εστίν και εσταί πυρ αείζωον, απτόμενον μέτρα και αποσβεννύμενον μέτρα.

Μη δυνάμενος λοιπόν να εννοήσετε το μεγαλείον των σοφών Ελλήνων, η ψυχή σας στερείται της αληθείας και, ως ο Πλάτων είπε, ευρίσκεται εις θλίψιν. Υποθέτω πως πρέπει να είσθε δυστυχής και την δυστυχίαν σας διοχετεύετε εις ιουδαϊκάς ιερουργίας των Σαβαώθ, με σκοπόν να αποκομίσητε κάποιαν μεταθανάτιον ιουδαϊκήν αμοιβήν εν κόλποις Αβραάμ.

Εγώ όμως προτιμώ να «λακτίζω κέντρα», όπως εις την επιστολήν σας λέγετε, μία ρήσις του Γιαχβέ προς τον Σαούλ, παρά να ενταχθώ εις το κενοκέφαλον ποίμνιον, επί του οποίου επιβαίνουσιν ως πνευματικοί και οικονομικοί επιβήτορες οι αιδεσιμώτατοι, οι πανιερώτατοι, οι παναγιώτατοι, οι πανοσιώτατοι, οι σεβασμιώτατοι, και οι μακαριώτατοι. (Αλήθεια, όλους αυτούς τους υπερ-υπερθετικούς βαθμούς και τίτλους, ποίος τόσον «ταπεινώς» απονέμει εις τους ρασοφόρους;)

Ως Έλλην δε, θλίβομαι εκ του γεγονότος ότι Εσείς συνεχίζετε μετά δογματικού φανατισμού να διάγετε τον βίον Σας εις την πλάνην υπό την σκέπην του οίκου Ισραήλ και να προσεύχεσθε υπέρ των αλλοεθνών προπατόρων Αβραάμ, Ισαάκ, Ιακώβ, Ιωακείμ και Άννης, Ρουθ και Ρεβέκκας. Η Ελληνική Ψυχή όμως, ούσα πάντοτε καρτερική, αναμένει την επάνοδον εις την αγκάλην της όλων των τέκνων της, έστω και αργά. Η ελπίς της σωτηρίας Σας ευρίσκεται εις την πνευματική Ελλάδαν.

Εν Λιτοχώρω τη 3η Σεπτεμμβρίου 2002

Μετά τιμής

Τρύφων Ολύμπιος
Λιτόχωρο

[ προηγούμενο ]