Στη Βόρεια μυθολογία τα κλαδιά του Yggdrasil κρατούσαν τη γη και πάνω από αυτή σχημάτιζαν τον ουρανό. Μια από τις ρίζες έφτανε μέχρι τον Κάτω Κόσμο, μια στη χώρα των Γιγάντων και μια τρίτη οδηγούσε στο Οsgard, στην κατοικία των θεών. Σε διάφορες κουλτούρες βρίσκουμε πολλές παρόμοιες εικόνες, π.χ. στον Ινδουϊσμό το Δέντρο του Κόσμου που στηρίζεται στο κιτράλι, το δένδρο που βγήκε από τον Ωκεανό των Περσών και το δένδρο των Σεφιρότ των Καμπαλιστών.

Από όλους σχεδόν τους πολιτισμούς της αρχαιότητας το δένδρο τιμάται όχι μόνο εξαιτίας των θρεπτικών, προστατευτικών και θεραπευτικών του ιδιοτήτων αλλά και για το γεγονός του ότι παρακινεί τους ανθρώπους σε βαθιά περισυλλογή γύρω από τη φύση του και τους ωθεί σε πνευματική εξέλιξη. Αφορμή γι' αυτά είναι οι ρίζες του που βρίσκονται βαθιά στη γη, αλλά και τα κλαδιά και ο κορμός που είναι ορατά αφού κάθε χρόνο υφίστανται την ίδια φυσική διαδικασία και ταυτόχρονα εξελίσσονται συνεχώς.

Σήμερα (στην εποχή μας) η σοφία των δένδρων δεν γίνεται αντιληπτή από την ανθρώπινη καρδιά αλλά ερευνάται σαν επιστημονικό αντικείμενο έρευνας π.χ. από την παραψυχολογία η οποία προσπαθεί να αποδείξει ότι τα δένδρα δεν είναι όπως θεωρούνταν απλά άψυχη ύλη αλλά ότι είναι ζωντανά και έχουν αισθήματα. Το δένδρο στην σημερινή εποχή σύρθηκε από το φυσικό του περιβάλλον στο πεζοδρόμιο όπου εκτίθεται σε θορύβους και πνίγεται από τη ρύπανση και τον τρελλό ρυθμό της καθημερινής ζωής στις πόλεις, χωρίς ο άνθρωπος ούτε καν να διανοείται τις κραυγές που απευθύνουν τα δένδρα για βοήθεια. Έτσι αυτή η μικρή ιστορική ανασκόπηση δεν έχει μόνο σαν σκοπό να υπενθυμίσει ένα παρελθόν στο οποίο τα δένδρα έπαιζαν ένα πολύ σημαντικό ρόλο, αλλά να ξεκαθαρίσει στους ανθρώπους την δύναμη που έχουν μέσα τους τα δέντρα.

Οι Κέλτες: Το Δέντρο ως ενδιάμεσο μεταξύ της Γης και του Κόσμου

Οι Κέλτες πίστευαν ότι το δέντρο βρίσκεται μεταξύ των ανθρώπων και των θεών, πίστευαν ότι αποτελεί κάτι σαν σκάλα προς τον ουρανό και ότι ως είδος τα δέντρα είναι κατειλημμένα από ένα ανώτερο πνεύμα. Τιμούσαν και λάτρευαν τα δέντρα με ένα διαφορετικό τρόπο από ότι τα άλλα φυτά: το δέντρο τους πρόσφερε προστασία και σκιά και συμβόλιζε τον θεό Enussos (Essos), το θεό που κατοικεί στα βάθη τους και που προσωποποιεί τη δύναμη της ανάπτυξης. Μια πολύ ιδιαίτερη σχέση (σχεδόν μαγική) είχαν με τις βελανιδιές, στις οποίες ο θεός των βροντών ο Taranis έστρεφε το βλέμμα του χωρίς να τις καταστρέφει. Κάτω απ' αυτές, πολλές φορές υπέθεταν την ύπαρξη κάποιας πηγής που θεωρείτο ιερή (η σημερινή γεωμαντεία υποθέτει ότι ένας μεγάλος αριθμός από παλιές βελανιδιές κρύβει "τυφλές πηγές", δηλαδή νερό υπό πίεση το οποίο φτάνει μέχρι το χείλος της γής αλλά δεν βγαίνει στην επιφάνεια κι έτσι σε αυτό το σημείο δημιουργείται μια δεξαμενή ενέργειας). Τις βελανιδιές τις φύτευαν οι Κέλτες στους ιερούς τους τόπους και οι Δρυίδες τους (που σύμφωνα με τις παραδόσεις το όνομά τους σημαίνει "γνώστες των δέντρων") τις χρησιμοποιούσαν και έχτιζαν τα σπίτια τους δίπλα από βελανιδιές για να προστατεύονται από τις αστραπές.

Η λατρεία των δέντρων στους Κέλτες οδήγησε σε μια ταξινόμησή τους (Κελτικό Δεντρωροσκόπιο) το οποίο βασίστηκε πάνω στους 13 ανά έτος κύκλους της Σελήνης, και ονόμαζε το κάθε είδος δέντρου (το κάθε είδος διαχωριζόταν επίσης μορφολογικά και βιοχημικά και αναγνωριζόταν η ιδιαιτερότητα καθε δέντρου). Αλλά και στην ακτινοβολία της γης έδιναν μεγάλη σημασία οι Κέλτες. Δια μέσου διαφόρων κλαδιών δέντρων διαπίστωναν τη γήϊνη ακτινοβολία κι ενέργεια (και το είδος της) και τη χρησιμοποιούσαν ή την μετέτρεπαν φυτεύοντας στο μέρος εκείνο κάποιο ειδικό δέντρο. Επίσης σε κάθε ημέρα της εβδομάδας δινόταν το όνομα ενός θεού ή ενός δέντρου.

Οι Κέλτες τιμούσαν θρησκευτικά τα δέντρα και μέχρι σήμερα κάποια κομμάτια αυτής της λατρείας έχουν επιζήσει σε μια αποδυναμωμένη μορφή βέβαια, για παράδειγμα το έθιμο των Χριστουγέννων όπου κόβουμε κλαδιά από έλατα τα οποία μεγαλώνουν μόνο στα σημεία στα οποία η ενέργεια είναι ιδιαίτερα υψηλή και τα οποία κρεμούνται πάνω στις πόρτες των σπιτιών, ή το έθιμο στο οποίο έβαζαν κάτω από τη γλώσσα του νεκρού σπόρους από έλατα, έθιμο το οποίο στην πόλη Kaernten διετηρείτο μέχρι πριν από περιπου 70 χρόνια, το δέντρο του Μαϊου κ.τ.λ. Ακόμα και σήμερα υπάρχουν δέντρα δύναμης τα οποία υποδεικνύουν τόπους ισχυρά ενεργειακά φορτισμένους, τόπους στους οποίους τελούνταν τελετές και γιορτές τα οποία είναι ζωντανά κανάλια σύνδεσης μεταξύ του πάνω και του κάτω από τη γη ενεργειακού κόσμου (Νigel Pennick).

Οι Ινδιάνοι : Το δέντρο σαν γενναιόδωρος αδερφός που λέει πάντα την αλήθεια

Οι περισσότερες φυλές των Ινδιάνων δεν έβλεπαν τον εαυτό τους σαν κυρίαρχο πάνω στο το βασίλειο των φυτών και των ζώων, αλλά στόχευαν σε μία ειρηνική συμβίωση με τη φύση (με «Αυτή Που Προσφέρει» όπως λέγεται στη γλώσσα τους η Φύση). Έτσι και αυτοί με τη σειρά τους πρόσφεραν σε «Αυτή Που Προσφέρει», γι' αυτόν τον λόγο δεν σκότωναν ποτέ χωρίς λόγο αλλά θεωρούσαν τα άλλα ζωϊκά είδη σαν ισότιμα αδέρφια τους. Τα δέντρα κατείχαν στη σκέψη και στα συναισθήματά τους μια ιδιαίτερη θέση και μάθαιναν να τα νιώθουν τόσο καλά ώστε να καταλαβαίνουν πράγματα μέσα από τη μυρωδιά τους, από τον τρόπο με τον οποίο έπεφταν τα φύλλα, απ'τη γεύση των καρπών κ.λ.π. Υπήρχαν μερικές φυλές Ινδιάνων των οποίων οι σαμάνοι και οι θεραπευτές αναγνώριζαν στις ρίζες τη «συνείδηση» του δέντρου και πίστευαν ότι όσο πιο βαθιά βρίσκονταν οι ρίζες του τόσο πιο υψηλή ήταν η συνείδηση αυτή. Σχεδόν όλες οι ινδιάνικες φυλές θεωρούσαν τα δέντρα σαν τόπους δύναμης από τους οποίους αντλούσαν νέα ενέργεια όταν τα αγκάλιαζαν κουρασμένοι και κατάκοποι ή όταν τα άγγιζαν απλώς. Μέσα από τα δέντρα αντλούσαν βαθιές αλήθειες, μέσα από αυτά διάβαζαν του χρόνου τα συμβάντα και έβγαζαν συμπεράσματα γύρω από την εξέλιξη και την ανανέωση.

Πολλά στοιχεία συνηγορούν επίσης ότι σε τελετές μύησης διαφόρων πολυθεϊστικών θρησκειών το δένδρο κατέχει, σπουδαία θέση στις πρακτικές αυτογνωσίας. Έτσι οι ιερείς μπορούν να φτάσουν στην επόμενη ιεραρχική βαθμίδα της θρησκείας όταν και μόνον όταν συγκεντρώνονται τόσο πολύ πάνω σ'ένα δέντρο έως ότου φτάσουν σε μια ενιαία ενότητα με το δένδρο και μέσω αυτού αναγνωρίσουν την αλήθεια του "ΟΛΑ ΣΕ ΕΝΑ". Σήμερα ειδικά, μια τέτοια εξάσκηση με ένα δένδρο της δικής μας επιλογής αποτελεί μια πολύ σημαντική πρακτική. Από τη μία βοηθάει εμάς καθώς μάς φορτίζει θετικά, εξαγνίζει την ψυχή μας και μάς οδηγεί σε βαθιές σκέψεις. Από την άλλη δε, βοηθάει τα ίδια τα δένδρα με το να τα καταλαβαίνουμε «μπαίνοντας» βαθιά μέσα τους. Και μέσα από τη βαθιά γνώση γύρω από την άπειρη δύναμη της Φύσης δίνουμε σε κάθε μορφή ζωής χέρι βοήθειας και συμφιλίωσης.