από Βασίλειο Πελασγό Γούσιο

Γαία Φοίβη, οι δελφίνες ερέταις της Κιβωτού των Κουρητών
σηκώνουν πάλι στον τροχό του Ηλιάτορος την άγκυρα της Μνημοσύνης.
Στην ασημένια θάλασσα του ελαιώνος της Ιτέας ανοίγεται η ατραπός των πυθιοφόρων.
Με τους φλοίσβους του νέου κόσμου η αύρα ωθεί τ' άρματα των ηνιόχων
πέρ' από τα μελανά τείχη των ασβεστοκαμίνων, τους σταυρούς των κρεουργείων,
τα κελύφη των κρεματορίων, τα στρατόπεδα συγκεντρώσεως των τα φαιά φορούντων.
Στην λαλέουσα πηγή οι κούροι αναδύονται από τα πετρώματα των Φαιδριάδων
με τους δαφνοκάρπους ερριζωμένους στης καρτερίας το βαθύ βλέμμα των.
Και το ερπετό συρίζει στα ερωτηματικά των ματιών της προφήτιδος.

Τότε έρχεται ένας βορρηάς με τους υδραυλούς των συννέφων του
ν' ανοίξη με τους οπλουργούς των κεραυνών ταις εκπνοαίς του ηφαιστείου των χρησμών,
με καταιγισμούς κι' αντάραις σταις φρεσκοβαμμέναις παλίρροιαις των πουρναριών.

Ενας ακρίτης θα σπάση τα πλέγματα των συνόρων των λόγων σου, Πυθία,
και θά 'ρθη στον βράχο της Λητούς ένα παιδί να κοιμηθεί με το άστρο του
στον κόρφο της τρίμορφης Εκάτης
θηλάζον τα όνειρά του από το πολύμαστο στέρνο της.
Είν' ένα λυκόπουλο από τ' Αγια Πνεύματα των χειμάρων της Λιάκουρας
που έλκει το άσμα της Φεγγαροθεάς και τ' απλώνει
από την νερομάννα της Κασταλίας σ' ένα δοξαστικό των αστεριών
(το κρεμάει φυλακτό στον λαιμό τ' Αποσπερίτου).

Και συ, Μέγα Λυρωδέ Ποιητά της Πίνδου, ψάλλε τους ύμνους στον Απολλύοντα
το χάος των πετρελαιοβόρων υπερ-βορείων, πέρα από ταις μάνδραις ψυχών τε και μηχανών.
Και στην γη της πικροδάφνης, στα ξέφωτα των ροδώνων, οι ψαλμοί του Θεού
κατερχόμενοι από τον ουρανό των κύκνων, θ' ανάψουν
σ' όλα τα υποστατικά, τον μήνα των μαγικών,
τα δεκαπεντασύλλαβα των πυροβατών
που σπέρνουν και ποδοπατούν τους μύδρους των μεταιωρητών στα παγωμένα αυλάκια της Σελήνης.
Και τα παγανά του ουρανού και της γης θα περιφέρουν
στον μέγα πυρρίχειο των κούρων, των σιβυλλών και των κουρητών
τα εικονίσματα του Εσταυρωμένου Χορευτού, του Αιωνίου Βάκχου,
και της Αγίας Ωραίας Ελένης της Σπάρτης.
Και θα σηκωθούν τότε στην αγαλλίασι του αγιασμού των υδάτων
οι πλώραις των ελληνικών καλλιμαρμάρων ναών
σαν πελαργοί στην πρωινή δροσιά των βαμβακοφυτειών
στην αύρα των τραγουδιών των Μουσών και των Ωρών
πλέωντας προς την Ιερά Γαία με το εμβατήριο του Απολλωνίου Ημαρος.