του Κριταγόρα Κωνσταντίνου Παπαλεωνίδα

Εδώ στην γη των Ατρειδών
στην ιερά γη των Ελλήνων
Εδώ στο Φως του Κόσμου
στην ίδια την Ελληνική Ζωή
Που σπέρνει αιώνια τον Λόγο
Αναζητώ τον Αγαμέμνονα
Στρίβω τις ιστορίες των χαμένων Ηραίων
Προσδοκώντας να ιδώ μια γνώριμη
Μορφή του !! Ένα Χαίρε !!
Μια καλότυχη Ευχή!!
Μια ηρωϊκή Του Στιγμή !!
Όσους λένε πως για όλους υπάρχει
αρετή κι αθανασία αν το θέλουν
Όμως, όχι !!
Δεν εμφανίζεται !!
Δίπλα στους Ναούς της προμάχου Δικαιοσύνης
Των δοξασμένων και μεγάλως τιμημένων
Ηραίων Ιερών, από Έλληνες και ψυχές Ελλήνων.
Στην παντογενέθλια, Αργεία, σεπτή γη
του γενάρχου Πέλοπος, του Ινάχου, του Φορωνέως
Η πέτρα, το πεύκο, η κάπαρη
Το Ελληνικό ξύλο, μια άγρια αχλαδιά
που υπάρχουν στο Ιερό
Μια μυστική μυρωδιά
Ενός αόρατου, αόριστου, υπάρχουμε !!
Μου λένε !! Ως ευ παρέστης !!
Με σαγηνευτικο μυστήριο τρόπο.
Περιπολούν ομιχλώδη,
ανάμεσα σ' αυτά τ' ακατανόητα
Από πολλούς
Αιώνες τώρα, Ηραία ιδεώδη
Ως η μόνη αδιάψευστη μαρτυρία
Των Οίκων τους.
Προσπαθούν με άδολο πείσμα
Αστείρευτης υπομονής
Να με μυήσουν σ' αυτό
Που το αρχαίο ρητό των Σοφών λέγει
Γραμμένο σιωπηλά
Επάνω στην ζωφόρο του Ναού
-που όμως εγώ δεν διακρίνω-
Δύο ξεθωριασμένα, σταχτόχρωμα
Μαρμάρινα περιστέρια,
Πάνω στην άσπιλη πέτρα του Ναού
Σμιλεμένα με περηφάνεια κι αίγλη
Φτερουγίζουν ακόμα
Μυστικά, ιερά. Το παρελθόν που έφυγε
Το παρόν που ζει
Δείχνοντας το μέλλον που καταφθάνει.
Γι' αυτούς, που μπορούν να τα δουν
Για μένα, ίσως μόνον
Οι τα Ελληνικά σοφά ποιούντες
Κι εγώ την Θεά Ήρα αναζητώ, ακόμη
Στων Ηραίων Ναών
Την αβασίλευτη Αίγλη
Απρόσμενα αέρινα !!
Να με κοινωνήσει !!