«ὀμβρίῳ δὲ Διὶ καὶ προηροσίᾳ
Δήμητρι καὶ φυταλμίῳ Ποσειδῶνι ποῦ βωμός
ἐστι, ποῦ δὲ θυσία;»
Από το παραπάνω απόσπασμα γίνεται αντιληπτό αμέσως ότι το «ὁμβρίω» αφορά την ιδιότητα του Διός ως ρυθμιστή και πρόξενου της βροχής, όχι μόνον κατά κυριολεξία, μιας και ο Δίας είναι ο ρυθμιστής των πάντων. Στο πεδίο δράσης του ο Όμβριος Δίας από τον ουρανό επεκτείνεται σε κάθε γεωργική εργασία παρέχοντας τη γονιμότητα της καλλιεργούμενης γης. Συνδέεται άμεσα με τις προαναφερόμενες δύο θεότητες, τόσο με την Δήμητρα που εφορεύει την αγροτική καλλιέργεια, αλλά και τον κύκλο της ζωής κάθε έμβιου όντος (δηλαδή την γέννηση, αύξηση, απόδοση, θάνατο) όσο και με τον τροφοδότη Ποσειδώνα, που πρυτανεύει σε όλες τις επίγειες δραστηριότητες και παρέχει την δημιουργική αύξηση της φύσης και του πνεύματος, της κάθαρσης και της ψυχικής εξύψωσης.
Ο Δίας ως άρχων των καιρικών φαινόμενων παρέχει την βροχή, τα όμβρια ύδατα που έχουν ζωτικό ρόλο στα έμβια όντα και τα φυτά καθώς τα θρέφουν και τα συντηρούν.
Η βροχή, το πολύτιμο ύδωρ που παρέχει ο Όμβριος Ζευς αποτελεί ζωτικό στοιχείο διότι χωρίς αυτό δεν υφίσταται ζωή. Το όμβριο ύδωρ είναι η γενεσιουργός αιτία των υδάτων των πηγών, άρα και των ποταμών που μέσα τους δημιουργείται και αναπτύσσεται ένα ολόκληρο οικοσύστημα. Μία παράδοση αναφέρει τον θεό ποταμό Ξάνθο (ὅτι θεὸς μὲν τοῖς ἐγχωρίοις ὁ Ξάνθος, Ζεὺς δὲ πατὴρ ἀνδρῶν τε θεῶν τε) ως γέννημα του Διός (Διὸς τόκον τὸν Ξάνθον φησίν) καθώς γεμίζει από τα νερά της βροχής.
Ο Στράβωνας κάνει μια ποιητική αναφορά λέγοντας πως τα ποτάμια και οι χείμαρροι είναι διιπετείς γιατί πληρούνται από τα όμβρια ύδατα που κάνει ο Δίας να πέσουν στη γη. Στο ίδιο απόσπασμα τα νερά των ποταμών και των πηγών χαρακτηρίζονται ως νεογενῆ καθώς ρέουν διαρκώς κάτι που παραπέμπει στον Ηράκλειτο:
«ποταμοῖς γὰρ δὶς τοῖς αὐτοῖς οὐκ ἂν ἐμβαίης, ἕτερα γὰρ ἐπιρρεῖ ὕδατα».
Ο Παυσανίας αναφέρει βωμό του Ομβρίου Διός στον Υμηττό. Επίσης στην Πάρνηθα υπήρχε και άλλος βωμός του Ομβρίου Διός, στον οποίο τελούσαν θυσίες. Στον ίδιο βωμό λατρευόταν και ως Απήμιος.
Ευάγγελος Κρίτων Σιβρής
