Βλάσης Ρασσιάς

Λευκές Λινές Χορδές
Τεντωμένες στο Άπλετο Φάος
Του Μεγάλου Πανδερκούς
Δονούμενες
από τις Τέσσαρες Κοσμικές Πνοές
Πλάϊ στο Κακοποιημένο Μάρμαρο
Πλάϊ στην Απουσία που Κραύγασε
Το Λιωμένο στα Βυζαντινά Ασβεστοκάμινα
Αρχιτεκτόνημα
Πλάϊ στο Στοιχειό που Φύτεψαν
Οι Λίγες Σταγόνες Αίμα
Που Στάξαν απ' τ' Ανελέητα Ξίφη
Των Διωγμητών

Όταν ο Φαεσίμβροτος Έλλην-Άνθρωπος
Γνωρίσει Ξανά και Δεί
Όταν Ξανακατανοήσει
Τί τον Περιβάλλει
Όταν Ξαναποκτήσει Την Αείζωο Λάμψη
Της Αρχαίας Ψυχής, οι Μάκαρες Ολύμπιοι
Θα Ξανακροαστούν την Τραγική Φωνή του

Μέχρι Τότε
Θα Κυβερνάει το Σαθρό Τίποτα
Το Βαθύ Σκοτάδι, η Άττη
Η Ύβρις, η Τυραννία του Α-Μέτρου
Και οι Εκατομμύρια Ανόητες Φοβίες
Μπροστά στον Ανύπαρκτο Θρόνο
Ενός Ανύπαρκτου Δυνάστη τ' Ουρανού

Πρωτοδημοσιεύθηκε στο περιοδικό Διιπετές τεύχος 8, Φθινόπωρο «1994»