(Η ομιλία του Πλήθωνος Τρουλλινού στην Α Πανελλαδική Σύνοδο των ιερέων/ιερειών της Ελληνικής Εθνικής Θρησκείας, στην Αθήνα, στις 3 Ιουνίου «2018»)

Χαιρετίζω το ιερατικό σώμα της Ελληνικής Εθνικής Θρησκείας εκ μέρους των εθνικών της Κρήτης. Είναι απίστευτα συγκινητικό και ελπιδοφόρο αυτό που ζούμε σήμερα. Κάνουμε την πρώτη Σύνοδό μας, μέσα στον αδειοδοτημένο Ναό μας. Τα δύσκολα πέρασαν; Δεν το νομίζω, αλλά προχωράμε με άλλον αέρα.

Επιτρέψτε μου να κάνω μια μικρή ιστορική αναδρομή των αγώνων που έχουμε δώσει στην Κρήτη, ως «Ιδαίων Γη». Κλασικά πράγματα, είμαι σίγουρος ότι όλοι πάνω κάτω τα ίδια προβλήματα αντιμετωπίζετε και αντιμετωπίσατε. Η εμπειρία μου δεν είναι μεγάλη αλλά θα πω μερικά πράγματα.

Πώς ιδρύεις έναν τοπικό βραχίονα της Ελληνικής Εθνικής Θρησκείας; Έναν τοπικό δηλαδή θεματοφύλακα του έθνους των Ελλήνων. Απλά… αποφασίζεις να τον ιδρύσεις! Ένας μόνον συνειδητοποιημένος άνθρωπος αρκεί, αν κι ευτυχώς το διαδίκτυο σήμερα βοηθά στο να μην χρειαστεί να ξεκινήσει μόνος σου.

Ο Βαγγέλης Μπουγαδάκης είχε την πρώτη σκέψη. Μίλησε μαζί μου, αν και δεν γνωριζόμασταν, και αποφασίσαμε να ιδρύσουμε την ομάδα και να καλέσουμε κόσμο. Με είχε δει στο τότε φόρουμ «Αγορά του ΥΣΕΕ». Κάναμε το δημόσιο κάλεσμα μας για την ίδρυση της «Ιδαίων Γης» στης 4 Μαΐου του 2014, με τόπο συνάντησης τον αρχαιολογικό χώρο της Κνωσσού. Εγώ από τα ιστολόγιά μου, ο Βαγγέλης με τις γνωριμίες του. Δεν νομίζω ότι θα μπορούσε να γίνει οπουδήποτε αλλού στην Κρήτη ή να είχε διαφορετικό όνομα από αυτό που δηλώνει τους τοπικούς προγόνους μας, τους Κρήτες φωτοδότες, τους Ιδαίους Δακτύλους.

Από τον αριθμό που ξεκινήσαμε, χάσαμε τους μισούς μέσα σε 3 μήνες. Πώς τους χάσαμε; Λίγο από ένα δύο παράξενους αρχαιολάτρες, που νόμιζαν πως η θρησκεία των Ελλήνων δεν είναι ζώσα, αλλά κάποιο μουσειακό αντικείμενο, μία ακινητοποιημένη εικόνα, ένα δόγμα από το παρελθόν. Τους είχα μαζέψει χωρίς να ξέρω την ποιότητά τους, από δύο προσωπικά καλέσματα που είχα κάνει για περιήγηση και κουβέντα σε αρχαιολογικούς χώρους. Λίγο επίσης από κάτι παράξενες συζητήσεις των δικών μας με ένα συγκεκριμένο ακραία διασπαστικό άτομο, που φυσικά δεν υπάρχει πια στο ΥΣΕΕ, και λίγο από την αποχή μου για δύο μήνες από τα πράγματα, αφού χρειαζόμουν μια επανεκκίνηση και ένα διάλειμμα για να διαχειριστώ την έμμεση και αυθόρμητη πίεση που δεχόμουν από το κοντινό μου περιβάλλον λόγω των πραγμάτων με τα οποία ασχολιόμουν και έτσι μείναμε λίγοι και καλοί, με μείον μάλιστα τον Ευάγγελο, που ήταν μόνιμα στην Ρόδο. Μείναμε «λίγοι και καλοί» λοιπόν, και δεν θα ξεχάσω ποτέ την ηρωϊκή στάση της Μαρίας, εκείνους τους δύσκολους μήνες.

Θα ήθελα να δώσω σε κάθε ενδιαφερόμενο μια συμβουλή. Να μην ξεκινάει κάποιος τίποτε, εάν δεν έχει προηγουμένως φερθεί σωστά και ξεκάθαρα στο οικογενειακό του περιβάλλον. Φυσικά δεν εννοώ ότι χρειάζεται να τους… προσηλυτίσει, όλοι γνωρίζουν ότι η Ελληνική Εθνική Θρησκεία, όπως και όλες οι ομοειδείς της, δεν είναι μια προσηλυτιστική θρησκεία, αλλά να ζητήσει ευθέως την στήριξή τους για την απίστευτα δύσκολη προσπάθεια διατήρησης του Ελληνικού έθνους, στην οποία ξεκινά να συμμετάσχει. Δεν πρέπει να τους τρομάξει με απότομες κινήσεις, ούτε να τους διατηρεί στην άγνοια, η κοινωνία μας είναι έτσι ανθελληνικά δομημένη, που για την μελλοντική τους αντίδραση θα φταίει εκείνος/εκείνη και όχι αυτοί.

Τα παραπάνω προβλήματα που αντιμετωπίσαμε κατά την ίδρυσή μας και τα περάσαμε όλα αυτά, είχαν αιτίες, η βασικότερη των οποίων ήταν η απειρία μας. Πώς τώρα κάποιος γίνεται από άπειρος έμπειρος; Δεν υπάρχει κάποιο κόλπο, απλώς αγωνίζεσαι ασταμάτητα και προσπαθείς να μαθαίνεις από την κάθε σφαλιάρα που δέχεσαι. Η πλύση εγκεφάλου που δέχεται τώρα και κάτι αιώνες ο αποκομμένος από την Παράδοσή του Έλληνας, εγγυάται ότι οι σφαλιάρες θα είναι εκατονταπλάσιες των θετικών εκπλήξεων.

Σήμερα έχουμε την τύχη να ιερουργούν αρκετά πραγματικά αξιόλογα και ξεκάθαρα άτομα στις ιεροπραξίες της Ελληνικής Εθνικής Θρησκείας στην Κρήτη. Και εκτός αυτών, υπάρχει ένας σεβαστός αριθμός Συνελλήνων, που μας ακολουθεί ευσεβώς σε όλες τις ιεροπραξίες μας, αριθμός που μάλιστα ολοένα και αυξάνεται.

Τι μας λείπει; Ένας σταθερός χώρος συγκεντρώσεων και ιεροπραξιών στο Ρέθυμνο, και όλα θα πάρουν τον πιο γρήγορο δρόμο. Όλοι ξέρουμε ότι η μεγαλύτερη πόλη της Κρήτης είναι το Ηράκλειο, όμως το Ρέθυμνο είναι στην πιο κατάλληλη γεωγραφική θέση, μέχρι τουλάχιστον να αποκτήσουμε και άλλους σταθερούς χώρους στην Κρήτη.

Πιστεύω ότι τους επόμενους 12 - 24 μήνες θα έχουμε κατακτήσει και αυτό το δύσκολο κομμάτι.

Ένα λοιπόν είναι το μυστικό για την ίδρυση ενός τοπικού παραρτήματος. Το πρώτο βήμα. Μετά την εκκίνηση απλά δεν σταματάς. Τα προβλήματα θα είναι πάρα πολλά. Αλλά δεν έχει σημασία. Σημασία έχει μόνον το να γίνει παντού γνωστή σιγά σιγά η ύπαρξη της Ελληνικής Εθνικής Θρησκείας και οι δραστηριότητές της στην κάθε περιοχή. Τα στελέχη της δεν πρέπει να αγχώνονται, καθώς πολύ σύντομα θα διαπιστώσουν ότι το πραγματικό έθνος των Ελλήνων ζει ακόμα μέσα στη ψυχή των περισσοτέρων Νεοελλήνων. Ναι, θα δεχθούν σφαλιάρες, όμως επίσης θα εκπλαγούν και θετικά από αυτό που ζει και αντέχει ακόμα.

Και μια τελευταία παρατήρηση. Όσο τυχερός και αν είσαι, κοιτάζω τον Βλάση καθώς το αναφέρω, θα υπάρξουν στιγμές που οι επιθέσεις θα είναι και εκ των έσω, μικρές ή μεγάλες, αλλά θα υπάρξουν. Αυτές οι επιθέσεις δεν δημιουργούνται τις περισσότερες φορές από τα συνηθισμένα χαρακτηριστικά αδυναμίας που βαρύνουν τον μη Έλληνα άνθρωπο, αλλά από την κοινωνική πίεση, ακόμα και κατακραυγή που δέχονται από το κοντινό τους περιβάλλον τα διάφορα ανέτοιμα άτομα. Αν αυτά δεν τις διαχειριστούν και αντιμετωπίσουν σωστά, σίγουρα όλη αυτή η προσωπική πίεση, αργά ή γρήγορα, θα εκτονωθεί με ευθεία στροφή εναντίον της Ελληνικής Εθνικής Θρησκείας.

Θα αναφέρω τώρα τις προτάσεις που θέλει να κάνει το παράρτημα της Κρήτης. Μόνον 21 είναι.
(αναφέρθηκαν λεπτομερώς από τον ομιλητή και ακολούθησε μία έκπληξη - απονομή βραβείου).

Πριν κλείσω, θα ήθελα να ομολογήσω πως εμείς της Κρήτης, θέλουμε να εκμεταλλευθούμε την ευκαιρία αυτής της ιστορικής στιγμής. Κινηθήκαμε κρυφά και νομίζω ότι δεν χαλάσαμε την έκπληξη. Οι εθνικοί της Κρήτης λοιπόν, έχουν την ανάγκη και το χρέος να τιμήσουν έναν ΣΤΡΑΝΤΙΟΤΟ, αυτόν που μας έμαθε να εμπιστευόμαστε τους εαυτούς μας και πλέον να ταξιδεύουμε μόνοι μας. Τον Κρητικό μας που διαμένει μόνιμα στην Ρόδο και την κάνει υπερήφανη, όπως υπερήφανους κάνει και όλους τους Έλληνες εθνικούς. Τον Βαγγέλη Μπουγαδάκη.